12 Temmuz 2016 Salı

ZORMUŞ

Bir yaştan sonra örgün eğitim gerçekten zormuş. Sınavı ayrı dert, tezi ayrı... Bir de mezuniyeti... Tez danışmanım bu dünyada görebileceğiniz en dürüst, adil ve birikimli profesörlerden biriydi ama disiplinliydi, aklın alamayacağı kadar disiplinli. Bildiğimiz Alman disiplini. Bir de sanki biraz unutkan... Bilemiyorum yaşından olabilir ya da kızı evleniyordu ondan. Onu da mı nerden biliyorum? Sosyal medya ve araştırmacı gazeteciliğim sağolsun. Profil sapıklığım devam ediyor.

Savunmamı nasıl veririm derken hocalar ( 3 tane) bana karşı savunmaya geçmişti. Nasıl oldu anlamadım. Sadece konu açılınca  danışmanımın tez ölçme değerlendirme sistemini ve yaklaşımını eleştirdiğimi, hocaların ise eleştirime cevap vermeye çalıştıklarını hatırlıyorum. Danışmanım elbette adil biri fakat ulu orta eleştirilince bir insan neler yapmaz ki? Hele yarım yamalak gecikmiş bir tezi değerlendirirken. aslında savunma günü olanlar da hayal gibi, en iyi hatırladığım: eleştirimden sonra danışmanımın -ki üç hocanın içinde en kıdemli en yaşlı ve birikimli olanı- arkasına yaslanmış haldeki uzunca bakışıydı. Korktuğum olmadı, iyi bir derece ile geçtim dersten, hem de baya iyi. Hayatım boyunca hakettiğim pek çok şey üç kuruşluk haysiyeti olmayan insanların ellerinde heba oldu. Bu kez farklı oldu. Böyle bir insanın varlığı bile gelecek için umut veriyor bana. İnsanın hakettiğini alabilmesi kadar huzur verici ne olabilir ki bu dünyada.

Zor olan okul ya da öğrenmek değil elbet, üç kuruşluk karakteri olmayan hocalara rağmen bunu yapabilmek. Emeğinin, ürettiğinin karşılığını alabilmek çok zor değil aslında: Azıcık adalet... Ne olursa olsun, karşınızdaki kim olursa olsun elemanınız, ailenizden biri, sevgiliniz, öğrenciniz vs olabilir. Bir durup düşünmek lazım. "Gerçekten hakettiğini mi alıyor benden?" diye.

İyi bir dereceyle mezun oldum. Ablam yüzünden doğru dürüst tek bir mezuniyet fotoğrafım olamadı. Tipsizliğim onun elinde devleşti adeta  en iğrenç pozlarımı bulmuş çekmiş. Bir fotoğraf çekmek ne kadar zor olabilir ki? Neyseki hepsini kendim için saklıyorum.


4 yorum:

  1. :) Yaşadıklarını anlayabiliyorum ama neyse ki sonu güzel olmuş. Kocaman tebrikler sana! Çokça sevgiler :)

    YanıtlaSil
  2. O profesörü tanımak isterdim. Bir çok eğitim görevlisi egodan ibaret olduğu için derste bile laf etsen boka batırıp çıkarıyorlar.
    Tebriklerrrrr. Gerçi bunu ilk söylemeliydim. Aile hem snei çirkin çeken insan topluluğu. Nasıl oldu bilmem annemin favori mezuniyet fotoğrafım dil çıkartmış koca kafalı halim. Ne ara çıktı o dil

    YanıtlaSil
  3. hangimizin başında değil ki başarılarımızın başka insanların elinde mahfoluşu...
    neyse, bitmiş gitmiş. şimdi yepyeni bir hayat seni bekliyor.
    tebriks.

    xo

    YanıtlaSil